Oysa yukarıda alıntıladığım paragraf mektubun sadece son bölümüydü. Oysa mektubunun tamamı, benim bir önceki yazımda sözünü ettiğim “ Demiryolculardaki sürekli kızgınlık hali”ne kendi tespitlerini anlatıyordu.  

Satırlarında, benim demiryolcularda gözlemlediğim bu durumu anlamamı sağlamaya çalışan bir içtenlik vardı.  

Kendisi için söylediği bir şey yoktu, 26 yıllık demiryolcu olmanın oluşturduğu deneyimleri, bir el feneri gibi önüme tutup, yolda doğru ilerlememi istiyordu sadece.  

Sorunları objektif bir şekilde tespit edenlerin, çözüm olarak ileri sürdükleri öneriler de serinkanlı oluyor.  

***  

Aslında genel olarak demiryolcular ( huzursuz ortamlardan keyif alan, bu konuda özel çaba sarfetmeyi marifet sayanlar hariç), mesleklerini icra ederken bu öfkeli hallerinden çok uzak bir konumdalar.  

Görevlerini yaparken sorunlarını ipek bir mendil gibi özenle katlayıp, işlerini en iyi şekilde yapmaya çalışıyorlar.  

Galiba asıl mesele, sorunlarını dile getiriş şekillerindeydi…  

Ne zaman meslekleri ile ilgili yaşadıkları olumsuzlukları dile getirseler, derin bir öfkenin histerisi içine giriyorlardı.  

***

Aylar önce, demiryolu ile ilgili sendika, dernek ve vakıf gibi meslek kuruluşlarının davet ederek, bir tanışma toplantısı yapmak istedim.  

Toplantının daha başında, bir araya gelmek istememdeki ‘tanışma' amacımın hiç önemsenmediğini, herkesin sorunlarını ortaya döktüğü bir arenaya dönüştürmek istediğini fark ettim.  

Arkadaşlara, benim sorunlara çözüm üretme gibi bir konumum olmadığını, sadece tanışarak demiryolunu ve demiryolcuları tanımak istediğimi tekrar hatırlatma gereğini duydum.  

Anladım ki, orada bulunan kuruluş temsilcilerinin benimle tanışma gibi bir isteği yoktu…. En azından çoğu öyleydi.  

Beni sadece, kravat-gömlek-takım elbiseden ibaret görüyorlardı ve içindeki insanın niteliği ve niceliği ile ilgilenme gibi meraktan çok uzaktalardı.  

Onlar için ben sadece, Ulaştırma Bakanlığı'nda yüksek görevde olan birisiydim ve tek işlevim onların sorunlarını dinlemek, not almak ve derhal ilgili yerlere emirler yağdırarak çözüm üretmekti.  

Oysa ne öyle bir görevim, ne de gücüm vardı.  

Tek isteğim önce onları tanımak, yani anlamaktı.  

***  

Bugüne kadar yaşam deneyimlerimden öğrendiğim ve doğruluğunu bir çok kere test ettiğim bir sonuç vardı ki, o da ‘önce anlamaktı'….  

Bir problemi çözmek için, önce soruyu anlamak gerekiyordu…  

Yürümeyen bir evliliği, çatırdayan iş ortaklığını veya yara alan arkadaşlığı kurtarma konusunda samimiysek, önce o birlikteliği sekteye uğratan olayları objektif, yansız bir şekilde değerlendirmek, meseleye bir de karşı tarafın gözüyle bakmak gerekiyordu.

Oysa insanların olaylara ve sorunlara yaklaşırken subjektif, yanlı ve meseleye sadece kendi tarafıyla bakma kolaycılığı içinde olduğunu, yine yaşam deneyimlerimden biliyordum.

Samuel Beckett